Kopjes koffie. Doodgegooid, word ik er mee. Mensen die ‘even iets tegen me aan willen houden’, ‘even willen sparren’ of erger nog die ‘even willen kijken of we iets voor elkaar kunnen betekenen’. Ik kan daar slecht tegen. Ooit schreef ik er dit over.

Ik kan er een leven lang werkweken van 80 uur op blijven draaien. Mijn tafelgenoten lopen dan weg met een bak vol inspiratie, retegoede ideeën, nieuwe strategische inzichten en vooral: oplossingen. Terwijl ik dan zelf ook nog de koffie, of de lunch betaal (“zo is-ie, hè”).

Met dat soort afspraken ben ik dus gestopt, althans: op de manier waarop ik dat altijd deed. Altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en aan te horen waar ze mee bezig te zijn. Om er vervolgens iets van te vinden. Maar: dan betaal je wel voor de 35 jarige reis die ik heb moeten maken om zo ver te komen dat ik er ook iets van kan vinden.

Dus: even iets tegen me aanhouden? Of gewoon even sparren? Dat kan. Maar mijn tijd is goud waard, zeker nu het ook nog eens reservetijd geworden is. Dus dan wel met boter bij de vis. Letterlijk. Want lunchen, dat kan ik als de beste.

Ik reken voor deze bak aan inspiratie of oplossingen niet alleen deze lunch, maar ook mijn tijd. Om precies te zijn: 5 euro. Per minuut, wel te verstaan.

Oh, en vergeet de reistijd niet: de meest strategische keuze (voor jou dan), is de regio Haarlem/Amsterdam. Maar voor Parijs, Londen, New York of Vancouver doe ik het ook.

Keertje proberen? I’ll be your guest.