Kijk, in mijn diepste wezen, wil ik de wereld gewoon beter maken. Mooier. En niet zo’n beetje ook. Als iets niet gaat zoals ik vind dat het zou moeten gaan, als ik het niet bij elkaar krijg in mijn hoofd, dan maak ik me druk. Maar écht.

Die heisa, die komt van binnen. Van diep van binnen. Als ik weer eens denk “het moet toch niet gekker worden, zeg”, dan ga ik ‘aan’. Als ik ergens onrecht ruik, misstanden zie of denk dat systemen eerlijker en rechtvaardiger kunnen, dan heb je me. Bij mijn taas. 

Dan ga ik rennen, sleuren, vechten, verbinden, delen. Dan gooi ik de boel online, haal ik er medestanders bij, mobiliseer me gek en blijf net zo lang in beweging tot het opgelost is. Of tot het probleem in elk geval op de kaart staat.

Bij #heisa heb ik geen klanten, geen verdienmodel, en haal ik er geen business uit. Sterker nog: ik stop er geld in. Want meestal komt het uit mezelf, is het mijn eigen initiatief. Ik doe wat ik moet doen. Punt. Uit.

Ik heb last van een allesoverheersende drang. Naar het uitroeien van zieke en perverse systemen. Naar de wereld beter achterlaten dan hoe ik haar aantrof. Maar niet alleen beter. Ook mooier. Slimmer. Fijner. Rechtvaardiger. En gelukkiger. 

Voor de wereld, hè, want voor mezelf heb ik het allemaal al wel geregeld.