Moederdag.
Dus leek ’t me goed om even iets te delen over Vaderschap.
Nou – dat wil zeggen: ik was helemaal niet van plan om hier ook maar iets te delen. Voorlopig. Ik kijk. Ik lees. Ik luister. Ik onderga. Ik vind van alles. Ik zeg niks. Ik hou me in.
Ik schrijf al weken aan ’n lang en ingewikkeld essay. Over Tijd. Over Tijden. Die veranderen. Waarin ik meebeweeg, waarin ik rollen aanneem waar ik altijd voor wegrende. Die me verder brengen. En dingen los laten laten.
Ik was van plan dat hier over (…kuch…) een tijdje te publiceren. En tot dat moment stil te blijven.
Maar wat me nu gebeurt – daar kan ik niet omheen.
Het raakt namelijk de essentie van dat loslaten. En van die nieuwe tijd. Iets met een stokje. Iets met overdragen. Iets met mooi geweest. En iets met heruitvinden.
Mijn zoon en ik (hij vroeg me expliciet hem niet te te taggen toen ik toestemming vroeg voor dit stukje, en ik snap dat – het is nu zijn beurt, zijn tijd) hebben ’n wat ongemakkelijke emotionele verhouding. Dat heeft zo zijn redenen, en dat is hoe het is. Die kan ik mezelf blijven aanrekenen omdat mijn vader ’t ook weer met mij had, maar eens moet iemand het patroon doorbreken.
Bij deze.
Ik. Hou. Zielsveel. Van. Hem. En. Ik. Ben. Supertrots.
Ja, er waren tijden dat ik vurig hoopte dat-ie me niet achterna zou gaan. Omdat ik zelf wist wat het me gekost had. En waarom. En dat ’t topsport is, klunen, afzien. Doodgaan en weer opstaan. Omdat half niet bestaat. Het is 300%. Of de Gladiolen.
Ik hield mijn hart vast.
Ik vroeg me vaak af of hij niet ‘iets’ teveel wilde bewijzen, waarmee de geschiedenis zich zou herhalen. En (zelfs) ik bad tot God dat als-ie het dan toch deed, dat-ie niet alleen het talent zou hebben, maar ook de mentaliteit om te dealen met die keiharde wereld, zou snappen dat het niet alleen om ‘the gift’ gaat, maar met name om die 500 extra stappen die je daarmee zet.
Sinds kort heeft-ie een baan. Een topbaan. Zelf geregeld.
En verzamelt-ie kennelijk ook old skool Jaarboeken 😎 😬.
Mijn zorgen waren zinloos.
Vandaag vroeg ik ongemakkelijk hoe ’t ging. We wisselden even zo ongemakkelijk uit. Maar wel lief. Toen stuurde hij ’n advertentie met de vraag wat ik ervan vond. Ik trapte er in.
De appjes en de advertentie zeggen alles. Lees die copy, mensen. Echt.
Dit zit-ie dus te doen, hé? Op z’n vrije zondagmiddag.
Ik gun ’t hem. Dat-ie het doet.
En mijn trots.
En dit stukje.
En ook: dat-ie er eerder achterkomt dan ik. Dat-ie er geen pijnlijke 37 jaar over hoeft te doen om te ontdekken dat ’t vieren van Moederdag ook leuk kan zijn. En belangrijk.
Niet voor de publieke tribune.
Maar voor jezelf.
—
—
Deze blogpost verscheen voor het eerst op 12 mei 2024 op Linkedin.