Dat Canada, hè? Ik was er nog niet eerder, en daar heb ik best wel spijt van.

Wat een feest, dit land, deze mensen. Het is toch een beetje de (veel) vriendelijkere, (veel) oprechtere en (veel) intelligentere versie van Amerika.

Dat merk je al aan de grenzen – we vlogen via Portland U.S. en de douanebeambten in dit met veel stoffig tapijt bekleedde vliegveldje hebben collectief last van paranoia met cluster burnout. Het gegrom, het gesnauw, de ongastvrijheid en de afwijzende lichaamstaal waren weer eens exemplarisch.

Maar dan wel: met een dedain van desinteresse achter zo’n loket zitten, alsof ze dit er even bij doen en heus wel beter kunnen, maar ja: iemand moet het doen. En dan ondertussen mierenneuken op elke pixel van een paspoort, elke nanolijn van een vingerafdruk of in paniek raken van een afwijkende schoenmaat.

Hoe Ongelofelijk Welkom je je dan voelt op Vancouver Airport.

De totempalen met grimassen, de lichtheid van het gebouw, de wijdsheid van het trapportaal, de meer dan levensgrote en kleurrijke geknoopte doeken van de Natives, het zonlicht dat zich door met glas opengewerkte daken heen bladert en het groen door de hele aankomsthal dat letterlijk leven ademt.

En dan de state-of-the-art digitale welkomstzuilen. Een soort Word-Een-Canadees-DIY-gevoel.

2030, in plaats van 1980. Nog even langs één douanier die het snapt dat je komt hiken en: “Let the good times roll”.

Het “Hi how are you’?” dat hier recht uit ieders hart – dan wel de tenen – komt. Er wordt ook gewoon oprecht en geinteresseerd gewacht op antwoord.

Mooiste kennismaking tot nu toe, was deze. Al twee dagen was ik gefascineerd door een roze graafmachine voor de deur van ons hotel. Hoe sympathiek en alles behalve stoer wil je het hebben?

Toen ik een foto wilde maken, liep ik natuurlijk pardoes het terrein op. Zo is-ie hé? The Herbs.

Opeens een harde stem. Niet schril, maar bezorgd: “Sir, sir… please, don’t go in there, you might get hurt…”.

Een vrouwelijke bewaker. Vol liefde en warmte.

In de US was ik al lang getaserd, getiewrapped en afgevoerd, maar hier werd ik geholpen de mooiste plek buiten het hek te vinden om de Barbapapa-graafmachine op de gevoelige plaat te leggen. Want dat begreep ze natuurlijk wel.

Dat gaat nog wat worden, deze reis.

Ik hou jullie gepost.

—

Deze blogpost verscheen voor het eerst op 5 augustus 2022 op Facebook en Linkedin.