Ik denk dat we al ‘n dikke 40 jaar teruggaan. Het kunnen er ook 50 zijn, maar die eerste 10 jaar daar weet ik niet veel meer van. Die heb ik geblocked. En dat houden we lekker zo.

We zien elkaar hoogstens 2 x per jaar. Als t er niet één is. En toch beschouw ik ‘m als een van mijn beste vrienden: Edward Boele.

Dat komt waarschijnlijk omdat wij als geen ander ons gedeelde verleden in ’t aarsgat van de wereld dat Schiedam heet en waar de gereformeerde kerk zo’n bepalende rol speelde, snappen. Voelen. Doorleefden. En allebei op een andere manier een plek wisten te geven.

Ik heb vooral gefulmineerd. Gekotst. Geschopt, geslagen, ontkend. Reed er met kilometerslange bogen omheen en wist zeker 20 jaar de stadsgrenzen te vermijden.

Hij zette de schouders eronder. Zoals-ie met alles doet.

Waar ik zo nodig naar Amsterdam moest om zogenaamd beroemd te worden (in een heel klein en onbetekenend deeltje van de wereld) en totaal stuk te gaan, ging hij in Rotterdam aan de slag als maatschappelijk werker. Met wat door velen minzaam uitschot wordt genoemd.

We deden het allebei op onze eigen manier en wisten Godzijdank te ontsnappen aan de grijsheid, de middelmaat, de verstikking en de uitzichtloosheid.

Met zijn BuurtLAB weigert-ie het bestaande systeem te accepteren en zoekt-ie al decennia lang onvermoeid naar de gaten, de loopholes, de mazen, de tweaks en de tricks om er langs te gaan, het om te buigen of van het nadeel een voordeel te maken. Alles om de kinderen van nu die wij daar ooit óók waren, een betere kans te geven.

Ik bewonder hem om zijn fenomenale werk. Privé kan ik me bijna geen betrokkener mens voorstellen.

Eén keer was-ie er voor me tijdens ’n bijna fataal aflopende relatie, nu een jaar of 12 geleden, waarvoor ik tijdelijk terugkeerde naar Rotterdam. En één keer wist-ie me heel sneaky tijdens ’n wandeling te laten eindigen waar alles mee begon.

Stond ik opeens aan ’t graf van mijn moeder. De fucker 😉

Toen Persuade brand interaction me vroeg om mee te denken over de nieuwe strategie van Zeeman textielSupers, wist ik onmiddellijk dat ik hem mee wilde nemen. Als niet-vakman, maar wel met z’n poten in de klei waar de doelgroep ook wortel schiet. Midden in de wereld van ’n groot deel van de mensen die niet naar Zeeman gaan omdat ’t zo’n geweldig merk is. Maar omdat ze niet anders kunnen.

Zijn updates over wat ook zijn favoriete merk is, gaan regelmatig viraal. Dus wie anders kon ons reclamemensen bij de les die het Gewone Leven heet houden?

Dat pakte nog extra mooi uit voor hem en de kinderen waar-ie het allemaal voor doet. Hij speelt gewoon in ’n TV-commercial!

Correctie: hij zit in ’n tv-commercial.

Hij kan namelijk niks spelen.

Daar is-ie te Rotterdams, nou vooruit: te Schiedams voor.

—

Deze blogpost verscheen voor het eerst op 31 augustus 2024 op Linkedin.