We waren ‘this close’, zoals dat dan heet. De oplossing die ik bedacht kon op veel bijval rekenen en samen met Maria van Mierloo werkten we gedurende een aantal maanden aan een nieuw leven na de dood van het geloof. Het was helemaal mijn knollentuin, de hemel op aarde. Door het simpel van een afstandje kijken en een aantal (voor mij dan) volstrekt logische zaken uit de religieuze en uit de seculiere wereld te combineren, gebaseerd op samenwerking in plaats van tegenwerking, hadden we bijna een prachtig bedrijf uit de grond gestampt dat met honderden mensen tegelijk alleen maar zou gaan werken voor de religieuze sector, of ze nu wel of geen budget hadden. ‘Liefdewerk, Oud Papier’ heette het, en ik denk dat het nog steeds één van de beste ideeën is die ik ooit verzon. Het is dat er aan het eind van de rit nog een videocall was met een clubje mensen waar ik niet in zat, en waardoor het idee net niet met voldoende Heilig Vuur kon worden overgebracht – en dus niet begrepen werd. Dat clubje bleek uiteindelijk de advocaat van de duivel en het laatste oordeel was meedogenloos: er moest toch een rapport komen. Na lang tegenstribbelen heb ik dat uiteindelijk maar opgeleverd, maar het schrijven ervan was een lijdensweg. ‘Tien Dingen Die Ze Je Niet Vertellen Over De Religieuze Wereld, Voordat Je Er Aan Begint’ – heb ik het genoemd. En het ligt waarschijnlijk nog steeds ergens in een la, zo gaat dat met rapporten.

Eeuwig. Zonde.