Het is een klein berichtje in een nauwelijks gelezen krant, het Het Financieele Dagblad. Sterker nog: ik las er bijna overheen.
Een regel of 16. Waarin de complete waanzin van de wereld, de gekte, de gestoordheid, het drama en de toxische fuik waarin we met z’n allen vastgelopen zijn niet beter verwoordt had kunnen worden.
Alles draait om geld. En niet om mensenlevens.
Een narcistische Israëlische leider die aanblijft omdat-ie bij aftreden vervolgd kan worden voor een aantal zaken rondom corruptie, en die maar ziekenhuizen en scholen in Gaza blijft bombarderen met alle collaterol damage van dien.
Waar staat de teller nu op? Veertigduizend doden?
De hele wereld die haar adem inhoudt – zeker in het Midden Oosten – over de reactie van Iran en de VS die vast een vliegdekschip in de buurt legt.
Honderduizenden Israëlische burgers én honderdduizenden Palestijnse die het vechten, de doden, de niet aflatende stroom ellende ongetwijfeld doodmoe zijn – zeker de nieuwe generaties, schat ik zo in.
Alle wereldleiders die oproepen tot een ‘deal’ (wat ik sowieso een gek woord vind in deze, maar dat terzijde). De V.S. die Netanyahu ook zat schijnen te zijn – in politieke zin dan. Want we gaan wel weer even lekker 20 miljard opstrijken. Waarvan 774 miljoen direct afgevuurd kan worden op Gaza.
Is er nou niemand binnen de Mossad die die ene man even om kan leggen? Die zijn toch zo goed in precisie-operaties? Hoe moeilijk kan het zijn?
En nee, ik ben niet pro-Palestina alleen. Ik ben ook niet pro-Israel. En ik kan in 3000 tekens hier nooit alle nuances benoemen.
Ik ben alleen maar pro Leven. Pro Vrede. Pro Humaniteit. Pro Gezond Verstand. Pro Liefde. Pro Kan Het Alsjeblieft Een Keer Afgelopen Zijn?
De niet aflatende horreur.
—
—
Deze blogpost verscheen voor het eerst op 14 augustus 2024 op Linkedin.