Vaak gegeven antwoorden

Werken met Herbert. Hoe leuk is dat?

OVER VERWACHTINGEN & PROCESSEN

Ik voldoe nooit aan je verwachtingen, want ik kan geen half werk leveren. Dat betekent dat ik je verwachtingen altijd overtref.

Daarmee hangt samen dat je de standaardprocessen die je misschien kent, moet vergeten. En dat ik ook heel wat vraag van de opdrachtgevers voor wie ik werk. In termen van lef, durf, geduld, inbeeldingsvermogen, out-of- the-box-denken, je nek uitsteken (ook intern) en het durven inslaan van ongebaande paden.

In die zin kan het weleens gebeuren, dat ik gaandeweg het proces met iets heel anders kom dan we (ook samen) steeds dachten. Of dat überhaupt het hele proces ineens anders gaat.

Mocht dat gebeuren, bedenk je dan maar dat ook dat een functie heeft. En dat ik ook dat bewust laat gebeuren – het proces op zich is namelijk niet interessant. Het enige dat telt is dat ik me aan mijn belofte hou: dat ik de oplossing voor je probleem aandraag.

En linksom of rechtsom: daar kan je van op aan.

OVER COMMUNICATIE & BEREIKBAARHEID

Dit is een leuke. Je moet namelijk weten: ik ben in de regel heel benaderbaar. Maar ik ben niet zo’n beller. Of beter gezegd – ik bel bijna nooit. Dat is geen ‘prima ballerina-gedrag’, of ‘zo nodig anders moeten zijn’.

Het punt is: vroeger (tot mijn 28e zelfs) heb ik nogal gestotterd. Helemaal niet erg, want ter overcompensatie heb ik mezelf daardoor waarschijnlijk leren schrijven (en niet onaardig, al zeg ik het zelf). Nu stotter ik alleen nog als ik heel moe ben, of… als ik moet bellen. Vooral over ingewikkelde en inhoudelijke zaken.

Persoonlijk denk ik ook dat de bedrading in mijn hoofd gewoon anders loopt. Of dat mijn hoofd sneller gaat dan de informatie die door de telefoon komt. Dan raak ik die draad dus gewoon kwijt, en daar hebben we allebei niks aan.

Maar kun je als klant dan wel werken met iemand die niet belt? Jawel, hoor. Heel goed, zelfs. Want appen, sms-en, Facebooken of mailen werkt daarentegen wél. Vaak nog beter ook, want dan kan ik even nadenken over wat ik zeg, en daar wordt het alleen maar beter van.

En: het is snel. Heel snel. Meestal heb je binnen 5 minuten antwoord. Probeer maar eens.

OVER ‘BLOODY’ SIMPELHEID & PERFECTIONISME

Er is niets zo moeilijk, als het bedenken van een simpele oplossing. Het is een beetje vergelijkbaar met het schrijven van een korte brief – de meest geniale schrijvers hebben daar geen tijd voor. Die moeten dan te lang schrappen.

Zo werkt dat met mijn rare hoofd en de ideeën die ik bedenk, ook. Ogenschijnlijk onoplosbare problemen, de meest onmogelijke en complexe vraagstukken, los ik met gemak op. Dat komt omdat ik er in geoefend ben de bullshit weg te snijden, en net zo lang gelaserd te fileren totdat ik bij de kern ben. Waar het om gaat.

11 van de 10 keer, is die oplossing veel simpeler dan wie dan ook had kunnen bedenken (inclusief mezelf, vantevoren).

Zo’n oplossing, zo’n idee, kan met gemak op de achterkant van een bierviltje. Of van een barbonnetje. Soms schrijf ik het zelfs niet eens op.

Vaak hebben klanten tijdens de presentatie wel door wat de belangrijkste slide op het scherm is. Die waar dat ‘ene zinnetje’, dat ‘ene woord’, die ‘ene verrassende invalshoek’ staat. En natuurlijk help ik daar bij. Het gevolg is vaak dat men van de stoel valt.

Maar dan komt het. Het échte werken.

Probeer iemand, of probeer hele afdelingen en organisaties, maar eens bij dat ene simpele idee te houden. Bij de les, bij de essentie, bij de kern. Vooral in de uitvoering gaat daar de meeste effort inzitten. Voor mij dan. Bijna niemand durft te geloven dat het zó simpel is, namelijk. Behalve ik, dan.

Dus wat gebeurt er? Iedereen gaat zich heel erg druk maken over volstrekt onbelangrijke randzaken, die niets bijdragen aan de eenvoud.

Geloof me: daar, in die fase, gaan we elkaar nog tegenkomen. En ook daar hou ik het simpel.

Want een ander ‘hebbedingetje’ van me, is mijn bijkans gestoorde perfectionisme. Waarmee ik weer terugkom op de eerste zin: niets zo moeilijk als iets simpels doen – en tijdens dat schrappen leer ik je pas echt wat nihilisme is.

Tot op het irritante af.

OVER ‘DOEN’ & OVER ‘LATEN’

Er is tegenwoordig iets grappigs aan de hand.

In mijn ‘vak’.

Doordat alle media & middellen voor iedereen beschikbaar zijn, en alles meetbaar is (geweldig natuurlijk!) en doordat iedereen met een beetje ‘internet-skills’ en de juiste software en ‘You-Tube tutorials’ zichzelf al snel designer, copywriter, fotograaf, regisseur of social media expert vindt, gaat iedereen ook continue heel hard rennen. En allemaal dingen doen.

Ze gaan updates plaatsen, filmpjes maken, Facebook campagnes voeren, Instagrammen, bloggen, vloggen, webinarren of online cursussen geven. Alsof hun leven er vanaf hangt. Werkt het niet, dan is er geen man overboord – dat sturen we toch gewoon bij?

Nou, nee. Zo werkt het niet. En ik doe er niet aan mee.

Ik laat het lekker.

Ik doe niets, maar dan ook niets, totdat er eerst een goed concept ligt. Een ijzerstrerke strategie. Een Big Idea, dat alleen bij jou, of bij jouw probleem past.

En daar zit nog weleens een uitdaging: zowel voor jullie. Als voor mij. Het valt namelijk niet mee om het verschil tussen ‘een aardig ideetje’ en Godsgruwelijk Goed Concept uit te leggen – in een wereld waarin concepten niet meer nodig lijken te zijn.

En het valt voor jullie niet mee om te moeten inzien dat de ‘lean start-up methode’, ‘agile werken’, ‘design thinking’ en ‘growt hacking’ vooral verzonnen zijn door wannabee’s in de periferie die het aan conceptuele kracht ontbreekt om éérst eens goed na te denken. En dan wat te gaan doen.

Je denkt toch niet dat Steve Jobs de iPhone introduceerde met behulp van gebruikerservaringen?

Dat Elon Musk de Tesla werkenderwijs liet ontstaan en dagenlang met groepen mensen geeltjes op de muur liep te plakken?

Of dat Gaudi bij het tekenen van de Sagrada dacht:

“… nou, eens kijken waar het heengaat..?”.

Nou dan.

Dus:

Eerst denken.

Dan doen.

OVER GEDREVENHEID & VERTROUWEN

Voor wie ik ook werk, een corporate A-brand of het vriendje van mijn nichtje die ik ergens mee help, ze gaan er allemaal mee te maken krijgen.

Mijn abnormale inzet. Mijn bijna monomane drang om Alles Te Geven.

Half bestaat gewoon niet. Het is Alles. Of Niks.

Dus als ik voor je ga, dan ga ik ook met hart & ziel. Letterlijk.

Zo letterlijk, dat het soms pijn doet. Wat ik zie gebeuren, of juist niet zie gebeuren.

Ik weet dat ik daar nog veel te leren heb, maar ik kan ‘werk’ niet zien als puur ‘werk’. Ik leef ervoor, ik adem het, ik sta ermee op net als dat ik ermee ging slapen.

Slechts weinigen kunnen zich zo identificeren met wat ze aan het doen zijn, en soms leidt dat ook weleens tot onbegrip. Merk ik.

Dat kan ook met ons gebeuren, natuurlijk. Immers: ik kan mezelf niet meer veranderen – this is me. En mochten we daar ooit komen, bedenk je dan maar dat het uit Pure Liefde is. Uit het feit dat ik je opdracht niet alleen aanneem, maar dat daarmee op slag jouw merk, jouw probleem, jouw organisatie, jouw doen en laten geinjecteerd worden in mijn bloedbaan. En een deel van mij worden.

Maar ja: dan weet je in elk geval dat je in goede handen bent. Want ik zou wel heel dom zijn om voor mezelf, of voor een deel van mezelf, slecht te zorgen.

OVER VERGADEREN & BRAINSTORMS

Twee dingen probeer ik altijd zoveel mogelijk te vermijden: vergaderingen. En brainstorms.

Dat eerste, dat is een noodzakelijk kwaad. Dat begrijp ik ook wel.

Hartstikke leuk, dat internet. En Mail, Slack, Skype. Maar op afstand werken kent ook z’n beperkingen – soms moet je elkaar even in de ogen kunnen kijken, en voelen dat je als groep op één lijn zit. Ontkomen we dus niet aan, en doen we gewoon.

Het is wel zaak ze zo weinig mogelijk te plannen, en zo kort mogelijk te houden. Poolse landdagen houden we buiten de grens en we hebben allemaal nog meer te doen.

Brainstorms zijn weer een ander verhaal. Ik heb er nog nooit één meegemaakt waarin een zinnig idee bedacht werd.

Dat kan ook niet – overal waar meer dan 3 mensen op een van tevoren bepaald tijdstip samen komen om concepten te verzinnen, gaan er andere dingen spelen. Groepsdynamiek, onzekerheden, persoonlijke interacties en de drang om te moeten presteren. Dodelijk, voor de flow. En dus voor het resultaat.

Hoe hard je ook aan mij trekt: ik weiger. Zonde van mijn tijd, en van die van jullie.

OVER ENERGIE & BALANS

Helemaal leuk – deliverables, offertes, Algemene Voorwaarden en planningen. Goed dat we helderheid creëren. Maar: eigenlijk gaat het daar niet om. Als het goed is namelijk, staan we op het punt een relatie te beginnen. En dat is veel belangrijker om even bij stil te staan.

Een relatie is, ook een zakelijke, is gebaat bij wederzijds vertrouwen en commitment. Wat ons professionele doel ook is, we zullen het samen moeten doen. Als mensen, als unieke individuen. Met al onze eigenaardigheden, trekjes, persoonlijkheden en opgebouwde ervaringen tot nu toe.

Dat betekent dat we momenten tegen gaan komen waarop we het zakelijke doel gaan afwegen tegen onze persoonlijke investeringen, kosten en opbrengsten.

Zelf ben ik daar altijd heel helder in: als ik voor je aan de slag ga, geef ik Alles. Een tomeloze inzet, met een tsunami aan energie. Het is bijna teveel gevraagd om dat ook van de ‘wederpartij’ te verwachten, maar toch doe ik dat. Stiekem.

De bedoeling is dat we niet niet alleen Werk gaan maken waarmee we de wereld verbazen (en je probleem oplossen), maar ook dat we van elkaar leren, door elkaar groeien en vooral: enorm veel lol hebben.

“Life is too short to spend it with assholes” – leerde iemand me ooit. En omdat ik al in reservetijd leef, wil ik elke seconde dat ik met je bezig ben, genieten. Me verbazen, iets opsteken, boven mezelf uitstijgen en elkaar naar Grotere Hoogten stuwen.

Je kunt er van op aan dat dat is wat ik ga doen. En ik hoop diezelfde energie, dezelfde inzet van jou terug te mogen vragen.Zolang daar een gezond evenwicht in is, gaan we veel plezier aan elkaar beleven. Staan we elke dag op met een goed gevoel. En maken we Bijzonder Werk.

Maar laten we ook afspreken dat we – jij én ik – onmiddellijk aan de bel trekken bij elkaar als we een verandering merken. Of als de wijzer van de weegschaal een kant opgaat die een van ons tweeën meer kost, dan oplevert.

Oké?

OVER PRINCIPES & POLITIEK

Nee, lekker. Ben je bij vraag 9, en dan kom ik nog eens met 8 ‘regeltjes’.  En ja: dat klopt. Maar dat moet even. Zodat je later niet kan zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb. Ik ben namelijk nogal een principieel ventje :)

  1. Ik werk graag voor ondernemers, niet zozeer voor organisaties, stakeholders of aandeelhouders. Hiërarchie zegt me niet zoveel, efficiency wel. Vandaar. Cliënten uit de bestuurlijke en ambtelijke wereld behoren niet tot mijn favorieten – ik hou ervan als mensen zeggen wat ze doen en bedoelen, niet van dubbele agenda’s of complexe politieke contexten.
  2. Ik gooi graag de knuppel in het hoenderhok, zwengel de discussie aan, als ik denk dat ik mensen daardoor kan helpen anders naar dingen te kijken.
  3. Aan sociaal wenselijk gedrag doe ik niet. En ik ben ook niet politiek correct. Ik zeg wat ik doe, en ik doe wat ik zeg. Zo simpel is het. Ook kan ik niet anders dan zeggen wat ik er (echt) van denk – en ik verwacht dat op mijn beurt ook van mijn klanten. Als die waarheid soms hard is, bedenk dan altijd maar dat het mij om de bal gaat – nooit om de man.
  4. De adviezen die ik geef, of de ideeën die ik bedenk, die bedoel ik ook echt zo als ik ze aan je presenteer. Letterlijk. Bijna op het autistische af. Dus niet ‘als voorbeeld van hoe het zou kunnen‘. Nee: als hoe het moet. Omdat het vaak ideeën zijn waarvan men zich afvraagt waarom niemand het eerder bedacht had, zijn dat vaak ook ideeën die nog nooit eerder gedaan en uitgevoerd zijn. Ik beloof altijd dat ik nooit iets presenteer dat niet kan, en heb dat dus ook van tevoren uitgezocht. Maar dat het iets arbeidsintensiefs gaat worden, daar kun je donder op zeggen. Dan moet je niet terugkrabbelen op het moment dat je ‘B’ moet gaan zeggen – want dan zorg ik dat ik je voor ben.
  5. Ik werk niet zomaar voor Jan & Alleman. Ten eerste moet de klus bij mijn persoonlijke waarden, ambities, opvattingen en idealen passen. Dat is het allerbelangrijkste. Daarnaast zijn er nog drie kernwaarden waar ik je op beoordeel:Great Creative Oportunities, Nice People, Shitloads of Money. Op z’n Hollands: ik kan top creatief werk met je maken, je hebt een enorme zak met geld en/of je bent een aardig mens. Van die drie moeten er altijd twee kloppen. Dus als je een geschikte peer bent en ik zie veel creatieve kansen, maar je hebt niet zo’n heel groot budget: ach… vooruit. Ben je daarentegen een enorme eikel en zit er geen enkele creatieve uitdaging voor me in, dan begin ik er niet aan – hoe rijk ik er ook van kan. Simpel, eigenlijk.
  6. Aan vriendenprijzen doe ik niet. Al Pacino zei het al in The Godfather:“Friendship & business is like oil and water”. Met vrienden ga ik naar de kroeg of naar de film – als er gewerkt moet worden, wordt er gewoon betaald.
  7. Ik werk niet voor bedrijven, merken en personen die gerelateerd zijn aan porno, wapenhandel, politieke en/of idealistische opvattingen die niet met de mijne stroken of merken die uiterst aantoonbaar bewust duurzame middelen ontkennen, dan wel misbruiken. Of je moet een stichting of organisatie zijn die daar juist tegen ageert.
  1. Ik doe niet aan pitches. Althans: niet aan onbetaalde. Als je me inhuurt, huur je me in.

OVER GELD & VOORAL: OVER WAARDE

Geld op zich interesseert me niet. Niks. Nada. Nul. Alleen de waarde ervan wél. En mijn soort werk is eigenlijk niet in waarde vooraf uit te drukken

Daarnaast: ik ben geen typische urenschrijver. Dan was ik wel boekhouder geworden, namelijk (trouwens, dat hele uurtje/factuurtje-model – dat was in 1985 natuurlijk al achterhaald. Zeker in mijn ‘vak’).

Ten eerste bedenk ik soms ideeën in anderhalve minuut, die 10 jaar later miljoenen waard blijken te zijn.

En ten tweede: aan uren zit een plafond. Per dag. Nu haat ik grenzen. En dus: plafonds. Ik werk nu eenmaal 25 uur per dag voor je. Dat geloven klanten nooit als ik het ze vertel. Behalve als ze me al kennen, en met me gewerkt hebben.

Ten derde: hoe kan ik nou ooit vóóraf begroten hoeveel uur ik over jouw of jullie idee ga doen? De ene keer ben ik er in 5 minuten uit, een andere keer moet ik me wel 5 uur ‘helemaal kapot werken’ om iets te bedenken.

Maar wat dan? Een fixed-fee per dag? Neuh. Te makkelijk. Te voor de hand liggend. En vooral niet eerlijk naar klanten toe, vind ik.

Want je bent nooit een hele dag bezig, je werkt nooit 8 uur achter elkaar aan één klant voor die – pak ‘m beet – 1.500,00 euro. Je checkt ook mail, bedenkt dingen voor anderen, doet een boodschap of drinkt koffie met een potentiële nieuwe klant.

Vandaar dat ik de meest transparante en meest vernieuwende oplossing die ik kon bedenken hanteer: je betaalt me voortaan per minuut. En wel: 5,00 euro.

Die minuten schat ik, zo goed en zo kwaad als dat gaat, vooraf in. En reken ik natuurlijk om in dagen. Alleen: achteraf rekenen we definitief af op basis van het werkelijk gewerkte aantal minuten. Dat kan er 10% onder of boven zitten, zoals ook in de Algemene Voorwaarden staat. Maar meestal klopt het aardig (behalve natuurlijk als je onderweg de hele opdracht veranderd, en het zelf allemaal veel ingewikkelder gaat maken).

Door mijn tarief, komen we we daarmee nog steeds op een behoorlijke 2.400,00 per dag. Maar: in the end is dat veel voordeliger dan je denkt. Immers – ik werk gemiddeld 10 keer zo snel als anderen.

En het heeft nog een voordeel: het is ook in jouw belang om een beetje te schakelen, een beetje snel te reageren, bovenop de dingen te zitten. Scheelt je zo 200 piek per uur.

Betalen per minuut: wedden dat je daarvan gaat rennen?