“Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de heeeemeel eeen de aaarde…” – het was uitgerekend dát liedje dat ik vroeger tot bloedens toe moest zingen bij de kindernevendienst van ‘De Ark’ in Godbetert Schiedam, wat afgelopen week per ongeluk in mijn hoofd werd geprint. Of is het geprent?

Anyways, al dagen zeurt het door mijn hersenpan. Niet te doen. Maar: het heeft ook wel wat. In deze tijden. Tijden waar ik, net als iedereen natuurlijk, ook last van heb, veel over nadenk en ze soms zelfs fascinerend vind – op het dankbare af, afgewisseld met afgrijzen zo nu en dan.

Maar: dat ‘stilzitten’ en ‘afwachten’ tot alles nieuw wordt, daar heb ik het wel een beetje mee gehad, to be honest.

Ja, ik zie ze ook allemaal. De prachtige initiatieven, de hulpacties, de lokale bewegingen, de micro-hart-onder-de-riem pogingen. En ik vind het geweldig. Punt is alleen: zelf ben ik niet zo’n handen-uit-de-mouwen-steker. Lullig, maar waar. Ik ga niet zo snel bij een Voedselbank staan of bloemen rondbrengen – zit niet in mijn systeem.

Ik zit liever achter mijn scherm, in mijn hoofd of met een stiftje en een schetsblokje wat voor me uit te staren, en hoop op die manier een bijdrage te kunnen leveren. Want ja. Dat moet. Vind ik.

Er gaan heftige tijden aankomen – en het is nu al duidelijk aan het worden dat het een kaalslag wordt. Een bloedbad. In ondernemend Nederland.

Is dat terecht? Veelal niet. De kleintjes zijn weer aan het omvallen en de Grote Spelers gaan waarschijnlijk met overheidssteun overeind gehouden worden, zodat ze er nog meer mensen uit kunnen trappen. De duivel schijt namelijk altijd op de grote hoop – ja ook in tijden van crises.

En: er gloort ook hoop. Dit artikel gisteren van de 170 Nederlandse Wetenschappers bijvoorbeeld – dat raakt me. Het is dan ook te hopen dat het juist mensen raakt die daar beslissingen over kunnen nemen.

Tot die tijd wil ik me niet afzijdig houden. Dus samen met goede vriend Ramon Frankfort is er de afgelopen dagen veel ge-appt, gezoomed, gemaild. Er begint een plannetje te ontstaan. Ruw nog, maar ik wilde wel alvast het ballonnetje oplaten – als ik iets geleerd heb namelijk, is dat je goede ideeën nooit in je eentje van de grond krijgt.

Het idee is een taskforce/denktank/loket (sorry, ik ben er ook niet van, maar ik heb tot nu toe het juiste woord nog niet kunnen vinden) op te zetten voor de ondernemers die het moeilijk hebben, of gáán krijgen. Een bundeling van (denk)krachten, een opvallende mix van expertisen, een coöperatie van gelijkgestemden dat dankzij het over schuttingen kunnen kijken, problemen vanuit onverwachte invalshoeken benaderen en het verbinden van grote netwerken met reddingsplannen kan komen, klein of groot.

Hebben we niet genoeg te doen, dan? Nou: wel. Ramon heeft door zijn specialisatie de komende jaren handenvol werk (helaas, bijna) en ook aan mijn kant rinkelt de telefoon harder dan normaal. Dat is ook niet de ‘insteek’, de motivatie is puur: niet meer stilzitten. Niet meer afwachten. Maar met de juiste mensen nu alvast voorsorteren op wat iedereen steeds al noemt ‘De Nieuwe Werkelijkheid’.

Dat die er aankomt, staat namelijk vast. Er is straks een 2020 vóór Corona en een 2020 ná Corona. Dus de naam lag voor de hand. Het broeden gaat komende week door, op de business case, het aanbod, de positionering, de krachten die we kunnen bundelen, de verbindingen die we kunnen maken en de ‘hands on’ praktische zaken. Belangrijk aandachtspunt daarbij is dat we niet de fout maken solo te gaan opereren, maar juist de overkoepelende kracht op te zoeken van vergelijkbare initiatieven – het heeft geen enkele zin om op diverse plekken het wiel opnieuw uit te vinden en dan op eilandjes allemaal weer je ‘eigen ding’ te gaan doen. Reikwijdte, samenwerking en verbinding is waar het om gaat. Delen is het nieuwe vermenigvuldigen (en nu hopelijk een keer echt).

Als je je geroepen voelt, denkt iets te kunnen bijdragen en betekenen, op een andere manier naar de wereld kijkt, weet wat ondernemen in zware tijden is en je er net als ons (en Einstein, geloof ik?) van overtuigd bent dat je problemen niet kunt oplossen op het level waarop ze veroorzaakt zijn – dan weet je me te vinden. Of Ramon.

Ondertussen: maak er een mooie Pasen van. Lekker thuis.

Met liedjes of zo, die je komende dagen niet meer uit je hoofd krijgt.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen

 

“Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de heeeemeel eeen de aaarde…” – het was uitgerekend dát liedje dat ik vroeger tot bloedens toe moest zingen bij de kindernevendienst van ‘De Ark’ in Godbetert Schiedam, wat afgelopen week per ongeluk in mijn hoofd werd geprint. Of is het geprent?

Anyways, al dagen zeurt het door mijn hersenpan. Niet te doen. Maar: het heeft ook wel wat. In deze tijden. Tijden waar ik, net als iedereen natuurlijk, ook last van heb, veel over nadenk en ze soms zelfs fascinerend vind – op het dankbare af, afgewisseld met afgrijzen zo nu en dan.

Maar: dat ‘stilzitten’ en ‘afwachten’ tot alles nieuw wordt, daar heb ik het wel een beetje mee gehad, to be honest.

Ja, ik zie ze ook allemaal. De prachtige initiatieven, de hulpacties, de lokale bewegingen, de micro-hart-onder-de-riem pogingen. En ik vind het geweldig. Punt is alleen: zelf ben ik niet zo’n handen-uit-de-mouwen-steker. Lullig, maar waar. Ik ga niet zo snel bij een Voedselbank staan of bloemen rondbrengen – zit niet in mijn systeem.

Ik zit liever achter mijn scherm, in mijn hoofd of met een stiftje en een schetsblokje wat voor me uit te staren, en hoop op die manier een bijdrage te kunnen leveren. Want ja. Dat moet. Vind ik.

Er gaan heftige tijden aankomen – en het is nu al duidelijk aan het worden dat het een kaalslag wordt. Een bloedbad. In ondernemend Nederland.

Is dat terecht? Veelal niet. De kleintjes zijn weer aan het omvallen en de Grote Spelers gaan waarschijnlijk met overheidssteun overeind gehouden worden, zodat ze er nog meer mensen uit kunnen trappen. De duivel schijt namelijk altijd op de grote hoop – ja ook in tijden van crises.

En: er gloort ook hoop. Dit artikel gisteren van de 170 Nederlandse Wetenschappers bijvoorbeeld – dat raakt me. Het is dan ook te hopen dat het juist mensen raakt die daar beslissingen over kunnen nemen.

Tot die tijd wil ik me niet afzijdig houden. Dus samen met goede vriend Ramon Frankfort is er de afgelopen dagen veel ge-appt, gezoomed, gemaild. Er begint een plannetje te ontstaan. Ruw nog, maar ik wilde wel alvast het ballonnetje oplaten – als ik iets geleerd heb namelijk, is dat je goede ideeën nooit in je eentje van de grond krijgt.

Het idee is een taskforce/denktank/loket (sorry, ik ben er ook niet van, maar ik heb tot nu toe het juiste woord nog niet kunnen vinden) op te zetten voor de ondernemers die het moeilijk hebben, of gáán krijgen. Een bundeling van (denk)krachten, een opvallende mix van expertisen, een coöperatie van gelijkgestemden dat dankzij het over schuttingen kunnen kijken, problemen vanuit onverwachte invalshoeken benaderen en het verbinden van grote netwerken met reddingsplannen kan komen, klein of groot.

Hebben we niet genoeg te doen, dan? Nou: wel. Ramon heeft door zijn specialisatie de komende jaren handenvol werk (helaas, bijna) en ook aan mijn kant rinkelt de telefoon harder dan normaal. Dat is ook niet de ‘insteek’, de motivatie is puur: niet meer stilzitten. Niet meer afwachten. Maar met de juiste mensen nu alvast voorsorteren op wat iedereen steeds al noemt ‘De Nieuwe Werkelijkheid’.

Dat die er aankomt, staat namelijk vast. Er is straks een 2020 vóór Corona en een 2020 ná Corona. Dus de naam lag voor de hand. Het broeden gaat komende week door, op de business case, het aanbod, de positionering, de krachten die we kunnen bundelen, de verbindingen die we kunnen maken en de ‘hands on’ praktische zaken. Belangrijk aandachtspunt daarbij is dat we niet de fout maken solo te gaan opereren, maar juist de overkoepelende kracht op te zoeken van vergelijkbare initiatieven – het heeft geen enkele zin om op diverse plekken het wiel opnieuw uit te vinden en dan op eilandjes allemaal weer je ‘eigen ding’ te gaan doen. Reikwijdte, samenwerking en verbinding is waar het om gaat. Delen is het nieuwe vermenigvuldigen (en nu hopelijk een keer echt).

Als je je geroepen voelt, denkt iets te kunnen bijdragen en betekenen, op een andere manier naar de wereld kijkt, weet wat ondernemen in zware tijden is en je er net als ons (en Einstein, geloof ik?) van overtuigd bent dat je problemen niet kunt oplossen op het level waarop ze veroorzaakt zijn – dan weet je me te vinden. Of Ramon.

Ondertussen: maak er een mooie Pasen van. Lekker thuis.

Met liedjes of zo, die je komende dagen niet meer uit je hoofd krijgt.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen