Ik herinner me een ingezonden brief van hem, in de Adformatie. Toen Jim Prins overleed. En hij, meen ik, fulmineerde tegen al die mensen die opeens deden of ze hem zo goed gekend hadden.

Gisterenavond kreeg ik een mailtje van iemand die hem wel goed kende. Arco Van Nieuwland schreef: “Hoi Herbert. Als liefhebber van het vak en mooie mensen zal dit jou zeker raken. Bela was al heel lang ziek en is dit weekend overleden. Pluk de dag. Arco. Ps Zat Bela nu ook achter: Schat staat de Bokma koud? Sowieso een prachtige klassieker”.

Ik heb Bela niet persoonlijk gekend. Daarvoor stond hij te ver van me af, was hij tè veel een Onbereikbaar Icoon, een Held die ik niet eens durfde aan te kijken, durfde te bellen. Ik was net van de generatie die het vak instormde – letterlijk – toen hij al een Gevestigde Naam was. Ik ga er dan ook alles aan doen om niet mee te gaan in de ‘hij was zo geweldig want toen en toen…’-modus, dat laat ik aan mensen die met hem gewerkt hebben, die hem kenden, die hem bezig hebben gezien. Dat moet fantastisch geweest zijn. Wel vind ik dat respect mag betuigen.

In mijn jonge jaren was hij een bron van inspiratie waaraan ik me laafde – als junior copywriter met een voorliefde voor print kon ik soms ademloos en urenlang genieten van wat velen zag als ‘ultieme mooimakerij’ – wat een geweldige art-director was hij op de 1/1 of de dubbele pagina. Wat een gevoel voor verhouding, typografie, fotografie en …spannend wit.

Ik zat net nog wat werk, pardon: Werk van hem te bekijken. En weer krijg ik kippenvel. De perfectie. De tomeloze hang naar schoonheid. De eenvoud, die zo complex is.

Wat moet het mooi zijn als Schepper, als iemand die niet anders kan dan manifesteren, om als je dan toch moet vertrekken heen te gaan met het idee dat je de wereld en al die talenten die na je kwamen zo’n oeuvre naliet. Ik teken ervoor, maar ik zal er nooit aan kunnen tippen.

Diep, diep respect. En: RIP.

Ik ga de dag plukken, het is vast niet voor niks dat de zon zo dringend wil schijnen.

PS: Arco Van Nieuwland, ja daar zat hij achter. Onder andere. Zonder hem waren tientallen merken zoals Bokma nooit zover gekomen, was het Vak nooit zover gekomen.

Tagged with →  

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen

 

Ik herinner me een ingezonden brief van hem, in de Adformatie. Toen Jim Prins overleed. En hij, meen ik, fulmineerde tegen al die mensen die opeens deden of ze hem zo goed gekend hadden.

Gisterenavond kreeg ik een mailtje van iemand die hem wel goed kende. Arco Van Nieuwland schreef: “Hoi Herbert. Als liefhebber van het vak en mooie mensen zal dit jou zeker raken. Bela was al heel lang ziek en is dit weekend overleden. Pluk de dag. Arco. Ps Zat Bela nu ook achter: Schat staat de Bokma koud? Sowieso een prachtige klassieker”.

Ik heb Bela niet persoonlijk gekend. Daarvoor stond hij te ver van me af, was hij tè veel een Onbereikbaar Icoon, een Held die ik niet eens durfde aan te kijken, durfde te bellen. Ik was net van de generatie die het vak instormde – letterlijk – toen hij al een Gevestigde Naam was. Ik ga er dan ook alles aan doen om niet mee te gaan in de ‘hij was zo geweldig want toen en toen…’-modus, dat laat ik aan mensen die met hem gewerkt hebben, die hem kenden, die hem bezig hebben gezien. Dat moet fantastisch geweest zijn. Wel vind ik dat respect mag betuigen.

In mijn jonge jaren was hij een bron van inspiratie waaraan ik me laafde – als junior copywriter met een voorliefde voor print kon ik soms ademloos en urenlang genieten van wat velen zag als ‘ultieme mooimakerij’ – wat een geweldige art-director was hij op de 1/1 of de dubbele pagina. Wat een gevoel voor verhouding, typografie, fotografie en …spannend wit.

Ik zat net nog wat werk, pardon: Werk van hem te bekijken. En weer krijg ik kippenvel. De perfectie. De tomeloze hang naar schoonheid. De eenvoud, die zo complex is.

Wat moet het mooi zijn als Schepper, als iemand die niet anders kan dan manifesteren, om als je dan toch moet vertrekken heen te gaan met het idee dat je de wereld en al die talenten die na je kwamen zo’n oeuvre naliet. Ik teken ervoor, maar ik zal er nooit aan kunnen tippen.

Diep, diep respect. En: RIP.

Ik ga de dag plukken, het is vast niet voor niks dat de zon zo dringend wil schijnen.

PS: Arco Van Nieuwland, ja daar zat hij achter. Onder andere. Zonder hem waren tientallen merken zoals Bokma nooit zover gekomen, was het Vak nooit zover gekomen.

Tagged with →  

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen