Herbert van Hoogdalem

Meer Over

 

Van mijn 6e tot mijn 12e las ik na schooltijd de hele bibliotheek in Schiedam uit – vond ik interessanter dan met vriendjes spelen. De middelbare school in Vlaardingen vond ik saai, dus we maken een stap naar het moment dat ik 8 weken voor mijn eindexamen Gymnasium stopte met school. En me aanmeldde bij de Kunstacademie. Omdat ik besloten had om kunstenaar te worden. Waar ik uiteraard honend heengezonden werd – ik had niet eens een map.

Na het lezen van een interview met Paul Meijer in het blad ‘Man’, kwam ik erachter dat het vak ‘reclame’ bestond. Dat leek me wel wat. Dus pakte ik de Gouden Gids en mijn fiets, en bij het eerste bureau waar ik aanbelde zei ik: “Hallo, ik ben Herbert. Ik kom hier werken”. Dat werkte, en ik rolde de wereld van Peter Stuyvesant in.

Ik had het geluk dat mijn talent werd opgemerkt door de Groten in Het Vak, en na een korte driltijd brak ik op mijn 20e door. En won ik mijn eerste Lamp (ik ben nog steeds de jongste aller tijden, geloof ik). Daarop volgde zo’n heftige en intense loopbaan in een vak vol glitter & glamour – en alle vooroordelen die je daar over hebt, zijn waar. Maal honderd, dan.

Op mijn 30ste verdiende ik een half miljoen per jaar, was ik wereldberoemd, had ik aan elke vinger 10 vrouwen en was ik dood- en doodongelukkig. En oh ja: een enorme arrogante eikel geworden. Een vreselijk ventje, dat alles verdrong en verdoofde. De oppervlakkigheid van het ‘vak’ stoorde me, ondanks dat ik 8 jaar lang met veel plezier de communicatie van Amnesty verzorgde als een soort ‘aflaat’. Ik vond mijn werk het dom, zinloos, niet uitdagend en ik groeide er niet van, leerde niks meer. Altijd al geweten dat het nooit mijn eindstation zou zijn.

Omdat ik aan mijn plafond zat, kon ik alleen nog maar mijn eigen bureau beginnen. Dat was mooi, want daar ging het goed mis. Het bureau werd een succes, maar ik wist nog helemaal niet wat ‘een eigen zaak’ eigenlijk inhield. En had het dus ook allemaal niet zo handig opgezet – wist ik veel? Een partner ging ervandoor met 6 ton en alle klanten, en ik kon opnieuw beginnen. En daar werd ik wakker: ik moest weer iets nieuws leren: ondernemen! En ook fijn: mijn vreselijk opgeblazen Ego was in duizend stukjes versplinterd. Hoog tijd.

Binnen 9 maanden verkocht ik het nieuwe bureau waarmee ik doorstartte aan Ogilvy & Mather, en werd ik directeur in Amsterdam. Verkeerde keuze: ik paste niet meer binnen zo’n grote organisatie nu ik geroken had aan de vrijheid. En de baas zijn, dat vind ik zo’n domme bezigheid. Heb ik helemaal geen tijd voor, joh. Hoewel ik voor 3 jaar had getekend, en daarna financieel onafhankelijk zou zijn, besloot ik voor mijn principes te kiezen toen ik van mijn baas in New York 100 mensen in Nederland moest ontslaan om de aandeelhouders tevreden te stellen. Daar ging ik mooi niet aan beginnen.

Een stuk minder rijk maar ook een stuk gelukkiger, vertrok ik naar Barcelona. Daar woonde ik 2 jaar, en had mezelf voorgenomen daar eens goed na te denken over de tweede helft van mijn werkzame leven. En hoe ik die moest gaan invullen. Dat lukte niet. Barcelona leidde me teveel af, en ik kon het niet laten. Om mooie en bijzondere projecten op te zetten met leuke mensen.

Eenmaal terug in Nederland, in 2005, wilde ik al gaan doen wat ik nu ga doen. Maar: ik durfde niet. Voelde me er nog niet aan toe. Dus deed ik wat ik altijd deed: ik greep terug naar wat ik kende. En begon wéér een bureau. Dat werd natuurlijk weer een succes (oud truukje), maar ik was – daar gaan we weer – doodongelukkig. Op 20 juli 2010 gaf ik dat bureau weg aan het personeel, en liep de zaak uit als vrij man. De afgelopen 6 jaar heb ik een beetje lopen kauwen op wat ik nu ga doen, en kwam ik erachter dat het verdraaid veel moeilijker is om jezelf op de kaart te zetten dan anderen.

Omdat ik al die tijd door God en de hele wereld gebeld werd om ‘koffie te drinken’ en allerlei plannen aan te horen (wat ik dan ook deed, en vervolgens ook de koffie nog betaalde), dacht ik dat ik zelf ook maar eens een keer moest gaan beantwoorden aan wat en wie ik werkelijk was: business coach.

Een hele stapel opleidingen, ervaringen, twijfel en een zoektocht naar hoe ik dat voor jullie zo begrijpelijk mogelijk kon overbrengen verder, ben ik in december 2016 eindelijk begonnen met mijn eigen ‘Heilige Moeten’.

Waarvan akte.