Het is en blijft indrukwekkend, zo’n fietstour tegen kanker. Vooral om nu eens met eigen ogen te zien, van dichtbij. De voorbereidingen van alle deelnemers, de geestdrift, de inzet, de emoties, de vaak hartverscheurende motivaties, het groepsgevoel en het uiteindelijke doel, natuurlijk.

Ik vind het oprecht bijzonder. En ik ga van harte meejuichen, meeduwen, meeverzorgen, meedoen waar ik kan.

Vooral voor Lucette Vermeijden, die zich bijna een jaar lang in het zweet trainde vanuit een intrinsieke en diepliggende motivatie, bijna groter dan haarzelf (ja, ik ben trots!).

Maar: het is altijd ‘en/en’. Bij mij, in elk geval. Als ik de drukte hier zie, de ongelofelijke omvang van het event, de ‘production value’ en al die aan en afrijdende vrachtwagens, dan kan ik niet anders dan denken aan de man die ooit aan de wieg stond van dit spektakel, de bedenker, de initiator: Coen van Veenendaal.

Want je zal maar meer dan 100 miljoen bij elkaar hebben laten fietsen met ‘een ideetje’, en dan publiekelijk geroosterd, geslachtofferd, gevierendeeld worden omdat er 160k aan terechte (en openlijke) kosten aan je betaald werden. Kosten, he? Geen verdiensten. Ik moet de eerste start-up nog zien die met 160k investering 100 miljoen bij elkaar weet te verdienen, maar dit terzijde.

Wat me vooral nog bijstaat van destijds was de directeur van het KWF, die Coen na jaren van samenwerking en al die miljoenen publiekelijk afviel. Omdat dat politiek beter uitkwam. En om z’n eigen 400k per jaar te behouden.

Anyways, het is geweldig dat Alpe d’Huzes nog steeds bestaat, doorgaat en elk jaar weer zoveel losmaakt. En opbrengt. Maar ik kon het niet laten, een ‘ere-wie-ere-toekomt’ update.

Zo. En nu: fietsen, mensen!

Zet ‘m op.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen

 

Het is en blijft indrukwekkend, zo’n fietstour tegen kanker. Vooral om nu eens met eigen ogen te zien, van dichtbij. De voorbereidingen van alle deelnemers, de geestdrift, de inzet, de emoties, de vaak hartverscheurende motivaties, het groepsgevoel en het uiteindelijke doel, natuurlijk.

Ik vind het oprecht bijzonder. En ik ga van harte meejuichen, meeduwen, meeverzorgen, meedoen waar ik kan.

Vooral voor Lucette Vermeijden, die zich bijna een jaar lang in het zweet trainde vanuit een intrinsieke en diepliggende motivatie, bijna groter dan haarzelf (ja, ik ben trots!).

Maar: het is altijd ‘en/en’. Bij mij, in elk geval. Als ik de drukte hier zie, de ongelofelijke omvang van het event, de ‘production value’ en al die aan en afrijdende vrachtwagens, dan kan ik niet anders dan denken aan de man die ooit aan de wieg stond van dit spektakel, de bedenker, de initiator: Coen van Veenendaal.

Want je zal maar meer dan 100 miljoen bij elkaar hebben laten fietsen met ‘een ideetje’, en dan publiekelijk geroosterd, geslachtofferd, gevierendeeld worden omdat er 160k aan terechte (en openlijke) kosten aan je betaald werden. Kosten, he? Geen verdiensten. Ik moet de eerste start-up nog zien die met 160k investering 100 miljoen bij elkaar weet te verdienen, maar dit terzijde.

Wat me vooral nog bijstaat van destijds was de directeur van het KWF, die Coen na jaren van samenwerking en al die miljoenen publiekelijk afviel. Omdat dat politiek beter uitkwam. En om z’n eigen 400k per jaar te behouden.

Anyways, het is geweldig dat Alpe d’Huzes nog steeds bestaat, doorgaat en elk jaar weer zoveel losmaakt. En opbrengt. Maar ik kon het niet laten, een ‘ere-wie-ere-toekomt’ update.

Zo. En nu: fietsen, mensen!

Zet ‘m op.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen