Ik stop straks voorlopig met die kinder-updates, hoor. Er is ook nog een ander leven. Ja, echt. Maar deze moet me nog even van het hart. Het – fokking – consultatiebureau.

Echt. Christus. Nog aan toe. Als je kind al top ontwikkelt, weten ze het daar in 20 minuten nog hersendood te maken. Of aan zichzelf te gaan laten twijfelen. Laat staan de ouders.

Dan doe je er 3 jaar je best voor om je kind niet als een baby toe te spreken met “poedelie, toedelie, ja, hè, aaaach…?”, – doen ze het daar alsnog. En niet alleen het kind. Als ouder wordt je ook matriarchaal en top down weggezet als een eencellige.

Zo praten ze ook. “Ik ga nu…” en “ik ga nu…”, alsof ik Goddomme niet begrijp wat je gaat doen.

La van Hoogdalem had het er ook al bij binnenkomst mee gehad. Logisch. Ze heeft wel betere dingen te doen, en had juist vandaag bedacht een beetje vroeg in de zon te liggen, te bakken. Het is een meisje, ja? Er moeten bikini’s geshowed worden, geflaneerd, geflirt, ijsjes gegeten worden. Dus: graag een beetje tempo.

Geniaal: de oefening waarbij ‘de mevrouw’ van blokjes zogenaamd een vrachtwagen maakt. En zegt: “kijk, de vrachtwagen gaat nu rijden”, schuivend met de blokjes over de tafel. Waarop Jade zegt: “Hij kan helemaal niet rijden, want er zitten geen wielen onder”. Ze voegde er nog net geen “…duh…” aan toe.

Wat een feest.

Als ik zelf later, ik ben nu eenmaal een groot kind en licht autistisch, opmerk dat haar methodiek niet klopt omdat bij de heropbouw van de vrachtwagen de twee gele blokjes opeens niet de cabine zijn, krijg ik te horen dat “de kleuren er niet toe doen, maar dat het om de vorm gaat”. Waarom doe je het dan met gekleurde blokjes, en niet met houten of allemaal dezelfde kleur? Waarom doe je het überhaupt, eigenlijk?

Dan het vel met symbolen. Nog voor ‘de mevrouw’ heeft kunnen uitleggen wat de bedoeling is, somt Jade alvast voor haar op wat ze wil horen. Slechts bij de theepot heeft ze moeite – ze kent alleen waterkokers. En de ‘kan/vaas’ is voor haar een ‘plantenwatergever’, want ja: iets moet wel een beetje functioneel zijn.

Tergend is het. Het keurslijf waarin je gedwongen wordt, en het systeem dat je wil vangen. Nul ruimte voor creativiteit, voor uitzonderingen, voor anders kijken en denken, voor intelligentie, voor vóórlopen.

Dan gaan ze aan La van Hoogdalem nog een slechte hebben.

Enige ‘minpunt’: nog ‘maar’ 94 centimeter, dus nog steeds 1 te kort voor de ballenbak bij Ikea. En enige ‘leerpunt’ (voor mij): ik moet daar vooral mijn mond houden, geen grapjes maken en steeds tot 10 tellen.

En dan hier vertellen hoe ik er écht over denk.

Waarvan akte.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen

 

Ik stop straks voorlopig met die kinder-updates, hoor. Er is ook nog een ander leven. Ja, echt. Maar deze moet me nog even van het hart. Het – fokking – consultatiebureau.

Echt. Christus. Nog aan toe. Als je kind al top ontwikkelt, weten ze het daar in 20 minuten nog hersendood te maken. Of aan zichzelf te gaan laten twijfelen. Laat staan de ouders.

Dan doe je er 3 jaar je best voor om je kind niet als een baby toe te spreken met “poedelie, toedelie, ja, hè, aaaach…?”, – doen ze het daar alsnog. En niet alleen het kind. Als ouder wordt je ook matriarchaal en top down weggezet als een eencellige.

Zo praten ze ook. “Ik ga nu…” en “ik ga nu…”, alsof ik Goddomme niet begrijp wat je gaat doen.

La van Hoogdalem had het er ook al bij binnenkomst mee gehad. Logisch. Ze heeft wel betere dingen te doen, en had juist vandaag bedacht een beetje vroeg in de zon te liggen, te bakken. Het is een meisje, ja? Er moeten bikini’s geshowed worden, geflaneerd, geflirt, ijsjes gegeten worden. Dus: graag een beetje tempo.

Geniaal: de oefening waarbij ‘de mevrouw’ van blokjes zogenaamd een vrachtwagen maakt. En zegt: “kijk, de vrachtwagen gaat nu rijden”, schuivend met de blokjes over de tafel. Waarop Jade zegt: “Hij kan helemaal niet rijden, want er zitten geen wielen onder”. Ze voegde er nog net geen “…duh…” aan toe.

Wat een feest.

Als ik zelf later, ik ben nu eenmaal een groot kind en licht autistisch, opmerk dat haar methodiek niet klopt omdat bij de heropbouw van de vrachtwagen de twee gele blokjes opeens niet de cabine zijn, krijg ik te horen dat “de kleuren er niet toe doen, maar dat het om de vorm gaat”. Waarom doe je het dan met gekleurde blokjes, en niet met houten of allemaal dezelfde kleur? Waarom doe je het überhaupt, eigenlijk?

Dan het vel met symbolen. Nog voor ‘de mevrouw’ heeft kunnen uitleggen wat de bedoeling is, somt Jade alvast voor haar op wat ze wil horen. Slechts bij de theepot heeft ze moeite – ze kent alleen waterkokers. En de ‘kan/vaas’ is voor haar een ‘plantenwatergever’, want ja: iets moet wel een beetje functioneel zijn.

Tergend is het. Het keurslijf waarin je gedwongen wordt, en het systeem dat je wil vangen. Nul ruimte voor creativiteit, voor uitzonderingen, voor anders kijken en denken, voor intelligentie, voor vóórlopen.

Dan gaan ze aan La van Hoogdalem nog een slechte hebben.

Enige ‘minpunt’: nog ‘maar’ 94 centimeter, dus nog steeds 1 te kort voor de ballenbak bij Ikea. En enige ‘leerpunt’ (voor mij): ik moet daar vooral mijn mond houden, geen grapjes maken en steeds tot 10 tellen.

En dan hier vertellen hoe ik er écht over denk.

Waarvan akte.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen