Nee, dit is geen reclame voor D’66. Althans: de poster wel, maar mijn update niet.

Bij de partij denken ze er ongetwijfeld anders over, met al die posters, filmpjes, abri’s en flyers. Ze zitten ‘lekker in de campagne’, met een ‘lekker nieuwe huisstijl ook’, lees ik op de site. Mooi.

Voor mij is het meer: de confrontatie met dit misbaksel van een poster, herinnerde me aan die blogpost, die ik al een jaar of 20 nu bijna, in de pen heb zitten. Over het salonfähige gepeupel van dit clubje, de – letterlijk – achterkamertjespolitiek en de smerige streken onderling. Elke verkiezing weer, elke 2 of 4 jaar dus, wijst dit flinterdunne, goedkope, sleezy, nietszeggende, obligate ‘campagnewerk’, deze halfslachtige pogingen om met een identiteit die je niet hebt, kent of om de haverklap aanpast aan de opportuniteit, me op dat Verhaal Dat Nog Steeds Verteld Moet Worden. Waaruit blijkt dat ‘kiezen voor de toekomst’ vooral erg letterlijk genomen wordt door de bonzen zelf – ze weten tot op de dag van vandaag niet waar hun historie gebleven is ( – … oei, daar had bijna een SPOILERALERT voor gemoeten, nèt op tijd).

Dat verhaal, dat moet er komende week maar eens uit, heb ik me bedacht. Sterker nog: ik heb er ook tijd voor gepland. Niks ergers dan over 2 jaar weer denken “… fuck, weer niet gedaan, gemiste kans…”. Tot die tijd hou ik het even bij het inhoudelijk en creatief fileren van deze wanstaltige en in vakmatig opzicht demotiverende ‘strategie’ om mensen over te halen om Iets Belangrijks te doen, te stemmen, dus te …Kiezen. Kortom: mensen op te roepen datgene te doen dat je zelf vooral niet doet. Als partij niet. En dus als het gros van de politici die die partij vormen, ook niet.

En dat dan met een arbitrair beeld/filmje van – “…aaaagh…” – een jong meisje met nog een hele toekomst voor zich. Wat een holheid, wat een rommel en vooral: wat een domheid. Alsof mensen tegenwoordig nog net zo als makke schapen de dam overgaan als in de jaren 30 in Duitsland, alsof de mensen tegenwoordig zelf niet nadenken, of zich beter kunnen informeren.

Over Duitsland gesproken: ligt het aan mij, mijn zieke geest, mijn bevooroordeeldheid in dit specifieke geval? Of is het echt van een Arisch, Nationaal-Socialistisch niveau waar je ‘u’ tegen zegt (zo je daar al ‘u’ tegen zou willen zeggen)?

Ik weet het niet hoor, ik stel slechts een vraag. Ik observeer.

Het gaat er bij mij namelijk niet in dat de heren en dames ingevlogen woordvoerders, campagnemanagers, communicatiespecialisten (ja, er wordt weer flink freelance verdiend deze maanden), dat het bureau dat hier achter zit, dat het interne D66 communicatieteam (en dus ook de top van de partij) niet zou hebben stilgestaan bij dit beeld. Deze ‘Visual Device’. Van het olijke, guitige, überblonde, blauwogige en spierblanke meisje. Dat is bewust gekozen. Daar is over vergaderd. Waarmee alle allochtone, alle (half) gekleurde, alle nieuwkomers, alle derde- of vierde generaties, kortom: alle Nederlanders die niet voldoen aan dit Hochdeutsche ideaal, bewust worden uitgesloten. Bewust niet worden geplaatst. Ze hadden namelijk ook 10 verschillende posters kunnen laten drukken, met 10 verschillende Nederlanders – dat kost tegenwoordig geen reet meer, met dat digitale drukken. ‘Kiezen Voor De Toekomst’ betekent voor D66 dus niets anders dan: kiezen voor een exclusief Blank Nederland. Eigen Volk Eerst, dat werk.

Als je zo campagne voert, zo infantiel, zo weinig constructief, zo weinig ‘hard’, zo niet concreet, zo niet van deze tijd en zo veelbelovend als een velletje natgeworden vloeipapier, dan heb je geen respect voor je kiezer. Dan zie je het inderdaad zo eens in de 2 jaar alleen maar als stemvee.

Nou kan dat natuurlijk. En mag dat. We leven per slot van rekening in een democratie, Goddank, dit is Nederland – op z’n smalst weliswaar, maar toch.

En dat ik nu ‘per ongeluk’ het werk van D66 sloop, komt ook alleen maar omdat ik ooit voor ze werkte, en dus van binnenuit weet hoe rot het rapalje is. Eigenlijk ook niet eerlijk, want wat voor D66 geldt, geldt natuurlijk voor alle partijen. Het is overal wat. Het is het perverse-prikkel-systeem, de natuur van politiek.

Nu kan ik het er natuurlijk bij laten, en dat gedwee accepteren – voor zover dat in mijn systeem zou zitten. Zeker omdat ik eigenlijk geen recht van spreken heb: ik stem al bijna 20 jaar niet meer. Uit overtuiging. Of beter: uit ‘stil’ protest tegen een systeem waarin ik niet geloof. Deze bekentenis gaat ongetwijfeld discussie opleveren, ik ‘hoor’ de comments al verschijnen: “…wat dom, dan gaat je stem naar de grootste partij…” of: “… als je niet stemt, geen gebruik maakt van je democratisch recht, dan moet je ook je mond houden en niet zeiken…” En ja, daar zit (ook) iets in.

Maar als ik moet kiezen tussen gepeopeld (let op de woordspeling) worden en meedoen aan een miljoenenverslindend circus waarbij er met de gedane beloften een dag na de uitslag al gemarchandeerd gaat worden in de onderhandelingen, of bij mezelf blijven, dan kies ik bewust voor het laatste. Met alle gevolgen van dien.

Dat laat onverlet dat ik er blij om ben om in een vrij land te leven, in een democratie, waarbij ik zelfs als notoir niet-stemmer een geluid mag laten horen. De mensen hopelijk aan het denken zet.

Waarvan akte.

Ik wens jullie veel wijsheid, morgen.

Tagged with →  

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen

 

Nee, dit is geen reclame voor D’66. Althans: de poster wel, maar mijn update niet.

Bij de partij denken ze er ongetwijfeld anders over, met al die posters, filmpjes, abri’s en flyers. Ze zitten ‘lekker in de campagne’, met een ‘lekker nieuwe huisstijl ook’, lees ik op de site. Mooi.

Voor mij is het meer: de confrontatie met dit misbaksel van een poster, herinnerde me aan die blogpost, die ik al een jaar of 20 nu bijna, in de pen heb zitten. Over het salonfähige gepeupel van dit clubje, de – letterlijk – achterkamertjespolitiek en de smerige streken onderling. Elke verkiezing weer, elke 2 of 4 jaar dus, wijst dit flinterdunne, goedkope, sleezy, nietszeggende, obligate ‘campagnewerk’, deze halfslachtige pogingen om met een identiteit die je niet hebt, kent of om de haverklap aanpast aan de opportuniteit, me op dat Verhaal Dat Nog Steeds Verteld Moet Worden. Waaruit blijkt dat ‘kiezen voor de toekomst’ vooral erg letterlijk genomen wordt door de bonzen zelf – ze weten tot op de dag van vandaag niet waar hun historie gebleven is ( – … oei, daar had bijna een SPOILERALERT voor gemoeten, nèt op tijd).

Dat verhaal, dat moet er komende week maar eens uit, heb ik me bedacht. Sterker nog: ik heb er ook tijd voor gepland. Niks ergers dan over 2 jaar weer denken “… fuck, weer niet gedaan, gemiste kans…”. Tot die tijd hou ik het even bij het inhoudelijk en creatief fileren van deze wanstaltige en in vakmatig opzicht demotiverende ‘strategie’ om mensen over te halen om Iets Belangrijks te doen, te stemmen, dus te …Kiezen. Kortom: mensen op te roepen datgene te doen dat je zelf vooral niet doet. Als partij niet. En dus als het gros van de politici die die partij vormen, ook niet.

En dat dan met een arbitrair beeld/filmje van – “…aaaagh…” – een jong meisje met nog een hele toekomst voor zich. Wat een holheid, wat een rommel en vooral: wat een domheid. Alsof mensen tegenwoordig nog net zo als makke schapen de dam overgaan als in de jaren 30 in Duitsland, alsof de mensen tegenwoordig zelf niet nadenken, of zich beter kunnen informeren.

Over Duitsland gesproken: ligt het aan mij, mijn zieke geest, mijn bevooroordeeldheid in dit specifieke geval? Of is het echt van een Arisch, Nationaal-Socialistisch niveau waar je ‘u’ tegen zegt (zo je daar al ‘u’ tegen zou willen zeggen)?

Ik weet het niet hoor, ik stel slechts een vraag. Ik observeer.

Het gaat er bij mij namelijk niet in dat de heren en dames ingevlogen woordvoerders, campagnemanagers, communicatiespecialisten (ja, er wordt weer flink freelance verdiend deze maanden), dat het bureau dat hier achter zit, dat het interne D66 communicatieteam (en dus ook de top van de partij) niet zou hebben stilgestaan bij dit beeld. Deze ‘Visual Device’. Van het olijke, guitige, überblonde, blauwogige en spierblanke meisje. Dat is bewust gekozen. Daar is over vergaderd. Waarmee alle allochtone, alle (half) gekleurde, alle nieuwkomers, alle derde- of vierde generaties, kortom: alle Nederlanders die niet voldoen aan dit Hochdeutsche ideaal, bewust worden uitgesloten. Bewust niet worden geplaatst. Ze hadden namelijk ook 10 verschillende posters kunnen laten drukken, met 10 verschillende Nederlanders – dat kost tegenwoordig geen reet meer, met dat digitale drukken. ‘Kiezen Voor De Toekomst’ betekent voor D66 dus niets anders dan: kiezen voor een exclusief Blank Nederland. Eigen Volk Eerst, dat werk.

Als je zo campagne voert, zo infantiel, zo weinig constructief, zo weinig ‘hard’, zo niet concreet, zo niet van deze tijd en zo veelbelovend als een velletje natgeworden vloeipapier, dan heb je geen respect voor je kiezer. Dan zie je het inderdaad zo eens in de 2 jaar alleen maar als stemvee.

Nou kan dat natuurlijk. En mag dat. We leven per slot van rekening in een democratie, Goddank, dit is Nederland – op z’n smalst weliswaar, maar toch.

En dat ik nu ‘per ongeluk’ het werk van D66 sloop, komt ook alleen maar omdat ik ooit voor ze werkte, en dus van binnenuit weet hoe rot het rapalje is. Eigenlijk ook niet eerlijk, want wat voor D66 geldt, geldt natuurlijk voor alle partijen. Het is overal wat. Het is het perverse-prikkel-systeem, de natuur van politiek.

Nu kan ik het er natuurlijk bij laten, en dat gedwee accepteren – voor zover dat in mijn systeem zou zitten. Zeker omdat ik eigenlijk geen recht van spreken heb: ik stem al bijna 20 jaar niet meer. Uit overtuiging. Of beter: uit ‘stil’ protest tegen een systeem waarin ik niet geloof. Deze bekentenis gaat ongetwijfeld discussie opleveren, ik ‘hoor’ de comments al verschijnen: “…wat dom, dan gaat je stem naar de grootste partij…” of: “… als je niet stemt, geen gebruik maakt van je democratisch recht, dan moet je ook je mond houden en niet zeiken…” En ja, daar zit (ook) iets in.

Maar als ik moet kiezen tussen gepeopeld (let op de woordspeling) worden en meedoen aan een miljoenenverslindend circus waarbij er met de gedane beloften een dag na de uitslag al gemarchandeerd gaat worden in de onderhandelingen, of bij mezelf blijven, dan kies ik bewust voor het laatste. Met alle gevolgen van dien.

Dat laat onverlet dat ik er blij om ben om in een vrij land te leven, in een democratie, waarbij ik zelfs als notoir niet-stemmer een geluid mag laten horen. De mensen hopelijk aan het denken zet.

Waarvan akte.

Ik wens jullie veel wijsheid, morgen.

Tagged with →  

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen