Ha!

“Verzamel herinneringen, geen emails”.

Ja, die is ‘vrij’ naar de eeuwig opgewekte Bibian Mentel. Ik leerde daar wel van, de afgelopen maanden.

Maar ja: hoeveel coaches, guru’s, Sifu’s, beroemde wegwijzers en hoeveel duizenden boeken vol met eeuwenoude wijsheden hebben mij dat al niet jaren duidelijk proberen te maken (en jullie ook, trouwens?). Los van Bibian stierven er natuurlijk nog 1000-den andere minder bekende mensen, de afgelopen tijd. Of werden ziek. Konden niet meer doen waarvoor ze kwamen, hadden opeens geen tijd meer.

Such is life. It sometimes sucks.

Ik heb zelf veel te lang lopen spelen en kloten met de tijd die mij gegeven is. Om allerlei redenen. Dat moest nu echt maar eens afgelopen zijn. Aan de bak. Met zinvolle dingen, met genieten van de kleine dingen en hopen dat ik mee kan helpen de wereld wat gezonder en mooier te maken.

De herinnering, afgelopen Pasen, aan Arnoud’s veel te vroege dood (spoileralert: 10 van de 10 mensen houden het niet droog) en de afspraak waar ik me weer niet aan hield, waren too much.

En niet te vergeten mijn nekhernia, waar ik een kleine 10 jaar mee gelopen bleek te hebben. Iets met een te hoge pijngrens, en een gestoorde, obsessieve ‘arbeidsethos’ (moeten, moeten, moeten).

Het heeft me van alles gekost, en niks gebracht. Ja, bijna een rolstoel.

Recent werd ik aan die 30 jaar over een laptop gebogen nek geopereerd, dus ik ben nu aan het herstellen. Tot en met eind april doe ik niks. Nul. Nada. Vooral: geen mail. Dus je kan waarschijnlijk lang wachten op een antwoord. En daarna: ga ik Alles Anders Doen. Nu echt, want ik heb reservetijd gekregen. Je snapt – die is kostbaar. Om niet te zeggen onbetaalbaar.

Ik zal binnenkort meer vertellen over mijn nieuwe concept, of beter gezegd: mijn nieuwe levensinvulling. Het heet ‘Het Levende Bewijs’. En het klopt wat je erbij voelt :)

Maar eerst: slapen. Veel slapen. Slapen. Lezen, schrijven, tekeningetjes maken, met mijn kinderen spelen, ademhalen en op mijn rug naar de blauwe lucht staren, kauwend op een grasspriet. Herstellen, aansterken, revalideren. Her-ijken. Herpositioneren – mezelf nu eens. Ook wel eens leuk, een keer.

Voor belangrijke zakelijke dingen (natuurlijk stop ik niet helemaal met klussen, ze zijn ook een belangrijk onderdeel van wat ik ben en doe), kun je contact opnemen met Jacqueline Oldenburg. Je vindt haar ook hier (inclusief contactgegevens) Zij stelt een fijne wachtlijst samen waar je op kunt – mits je voldoet aan onze manier van naar de wereld kijken. Als je mailt vanuit mijn dierbare samenwerking met vriend Jeroen Leinders: ook hem weet je vast te vinden.

Hou vol, dan doe ik het ook! :)

H(ug),

Herbert.

PS: Je kunt het prachtige werk van Bibian blijven(d) steunen.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen

 

Ha!

“Verzamel herinneringen, geen emails”.

Ja, die is ‘vrij’ naar de eeuwig opgewekte Bibian Mentel. Ik leerde daar wel van, de afgelopen maanden.

Maar ja: hoeveel coaches, guru’s, Sifu’s, beroemde wegwijzers en hoeveel duizenden boeken vol met eeuwenoude wijsheden hebben mij dat al niet jaren duidelijk proberen te maken (en jullie ook, trouwens?). Los van Bibian stierven er natuurlijk nog 1000-den andere minder bekende mensen, de afgelopen tijd. Of werden ziek. Konden niet meer doen waarvoor ze kwamen, hadden opeens geen tijd meer.

Such is life. It sometimes sucks.

Ik heb zelf veel te lang lopen spelen en kloten met de tijd die mij gegeven is. Om allerlei redenen. Dat moest nu echt maar eens afgelopen zijn. Aan de bak. Met zinvolle dingen, met genieten van de kleine dingen en hopen dat ik mee kan helpen de wereld wat gezonder en mooier te maken.

De herinnering, afgelopen Pasen, aan Arnoud’s veel te vroege dood (spoileralert: 10 van de 10 mensen houden het niet droog) en de afspraak waar ik me weer niet aan hield, waren too much.

En niet te vergeten mijn nekhernia, waar ik een kleine 10 jaar mee gelopen bleek te hebben. Iets met een te hoge pijngrens, en een gestoorde, obsessieve ‘arbeidsethos’ (moeten, moeten, moeten).

Het heeft me van alles gekost, en niks gebracht. Ja, bijna een rolstoel.

Recent werd ik aan die 30 jaar over een laptop gebogen nek geopereerd, dus ik ben nu aan het herstellen. Tot en met eind april doe ik niks. Nul. Nada. Vooral: geen mail. Dus je kan waarschijnlijk lang wachten op een antwoord. En daarna: ga ik Alles Anders Doen. Nu echt, want ik heb reservetijd gekregen. Je snapt – die is kostbaar. Om niet te zeggen onbetaalbaar.

Ik zal binnenkort meer vertellen over mijn nieuwe concept, of beter gezegd: mijn nieuwe levensinvulling. Het heet ‘Het Levende Bewijs’. En het klopt wat je erbij voelt :)

Maar eerst: slapen. Veel slapen. Slapen. Lezen, schrijven, tekeningetjes maken, met mijn kinderen spelen, ademhalen en op mijn rug naar de blauwe lucht staren, kauwend op een grasspriet. Herstellen, aansterken, revalideren. Her-ijken. Herpositioneren – mezelf nu eens. Ook wel eens leuk, een keer.

Voor belangrijke zakelijke dingen (natuurlijk stop ik niet helemaal met klussen, ze zijn ook een belangrijk onderdeel van wat ik ben en doe), kun je contact opnemen met Jacqueline Oldenburg. Je vindt haar ook hier (inclusief contactgegevens) Zij stelt een fijne wachtlijst samen waar je op kunt – mits je voldoet aan onze manier van naar de wereld kijken. Als je mailt vanuit mijn dierbare samenwerking met vriend Jeroen Leinders: ook hem weet je vast te vinden.

Hou vol, dan doe ik het ook! :)

H(ug),

Herbert.

PS: Je kunt het prachtige werk van Bibian blijven(d) steunen.

Delen is het nieuwe vermenigvuldigen